Voetreflexologie – een blik vanuit de historie naar de huidige praktijk


Voetreflexologie is een oeroude geneeswijze. Voetreflexologie werd 5000 jaar geleden al toegepast in landen als India, Noord- en Zuid-Amerika, Egypte en China. Het duurde vrij lang voordat deze methode doordrong tot de Westers geschoolde medici. De Amerikaan dr. William H. Fitzgerald, KNO-arts, was de eerste arts die zich hiermee serieus ging bezighouden aan het begin van de 20 e eeuw. Hij nam waar dat directe druk op bepaalde delen van het lichaam in een ander deel een pijnverminderende werking kon hebben. Dr. William Fitzgerald verdeelde het lichaam in 10 verticale en 3 horizontale lichaamszones, die elk corresponderen met een bepaald gedeelte van de voet.

Een zone omvat alle organen en weefselsystemen, waar de zonelijn doorheen loopt. De lijnen lopen zowel aan de voor- als achterkant van het lichaam. Door deze zones zou men kunnen zien welk lichaamsdeel met welk deel van de voet correspondeert. Organen, die links in het lichaam liggen, hebben hun projecties op de linkervoet (zoals de milt). Organen in de rechter lichaamshelft zijn in de rechtervoet geprojecteerd (zoals de lever). Hoe verder de organen van de middellijn van het lichaam verwijderd zijn, des te meer zullen ze aan de buitenkant van de voet liggen. Organen, die zuiver mediaal (aan de binnenkant) liggen, zoals blaas of schildklier, worden op beide voeten aan de binnenzijde geprojecteerd.

Samen met Eunice D. Ingham, een Amerikaanse fysiotherapeut, heeft hij later alle voetzones in kaart gebracht. Fitzgerald verklaart in zijn boek “Zone Therapie” dat het masseren van bepaalde voetzones gevolgen heeft voor het fysiologisch functioneren van de daarmee corresponderende weefsels in de rest van het lichaam. Het maakt hierbij niet uit of die delen zich dichtbij de voeten of op afstand bevinden. Na deze publicaties zijn diverse artsen, fysiotherapeuten en heilgymnasten zich met deze therapie gaan bezighouden. Zo heeft bijvoorbeeld de Duitse arts dr. Erich Rauch samen met zijn medewerkers honderden patiënten onderzocht en voetreflexologie toegepast en kon de therapie wat hem betreft de toets der kritiek doorstaan. De fysiotherapeute Hanne Marquardt heeft met groot succes voetreflexologie in Duitsland geïntroduceerd.

Dankzij de toenemende belangstelling voor acupunctuur, waarbij eveneens een relatie wordt gelegd tussen bepaalde punten op het lichaam en weefsels, wordt voetreflexologie steeds meer geaccepteerd. Het effect van voetreflexologie is “proefondervindelijk” vastgesteld. Er is echter tot nu toe geen wetenschappelijke verklaring gevonden voor de” werking op afstand” van de therapie in de vorm van te “meten” zenuwbanen, energiebanen of iets dergelijks, die verbindingen zouden vormen tussen bepaalde lichaamsdelen en bepaalde organen.

Doordat verschillende groepen mensen (o.a. de Noord-Amerikaanse indianen en de Chinezen) voetreflex veelvuldig gebruiken zijn er verschillende voetenkaarten in omloop die er op het eerste oog heel anders uitzien, maar waaruit blijkt dat de punten nauwelijks van elkaar verschillen. En dat is zo fascinerend, temeer omdat de kaarten zijn gemaakt in een tijd dat er geen contact was tussen beide volkeren.

Voor mij is voetreflexologie een essentieel onderdeel bij de begeleiding van mensen met stress- gerelateerde klachten, o.a. omdat zowel bijnieren als nervus vagus (de hoofdzenuw van het parasympatische zenuwstelsel) kunnen worden bereikt en behandeld. Een eerste massage bij burn- out heeft altijd de reactie: “ik kan dus nog wel in een diepe ontspanning komen”. En dat is de ultieme trigger voor vertrouwen in herstel.

Misschien ook interessant voor jou

Geen reacties

Laat een reactie achter